...Όλοι κάποτε ευχόμαστε να ζήσουμε το "Γελαστό απόγευμα" που 'ναι χαμένο
κάπου στα εφηβικά μας όνειρα...
Άλλοι το βρήκαμε κι άλλοι δυστυχώς όχι...
Είμαστε εδώ για να μοιραστούμε τις σκέψεις μας , απλά , ειλικρινά ,

έστω στο χρόνο τ' απογευματινού
μας καφέ...
Ν' ανταλλάξουμε απόψεις...
Να επικοινωνήσουμε έστω...
Ελεύθερα , εχέμυθα κι ανώνυμα αν προτιμάτε...

Καλώς ήλθατε στο "Γελαστό απόγευμα"

Στέλιος



Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009

Χωρίς ψυχή;...


Καλό το καλοκαίρι, αλλά να 'χεις και μια σκιά να δροσιστείς...
Χρειάζεσαι και μια αγάπη για να σε προσέχει...
Να είναι κοντά σου και να σου δροσίζει το μέτωπο στα δύσκολα...
Να την αγαπάς και να σ' εμπιστεύεται...
Να την πιστεύεις και να της δίνεσαι...
Να ζεις γι' αυτήν κι αυτή για σένα...
Τι ψάχνεις, τι γυρεύεις, τι ζητάς;
10 χρονών έχεις μείνει; Αλλάξανε τα πράγματα!!!
Ξύπνα, υπάρχει επιφύλαξη, συμφέρον, επιβεβαίωση!
Δεν τα 'χεις ακούσει αυτά;
Βάστα τα δύσπεπτα, τα υπεράνθρωπα για σένα μόρτη μου...
Στους άλλους δώσε μόνο τα "μασημένα", τα εύκολα!
Γι' αυτό θα εκτιμηθείς! Κάνε τους τα χατίρια, κομματιάσου!
Κι αυτό το μούλικο, το συνεχώς κλαμένο, που πετάγεται
καμιά φορά σαν δάκρυ και σου χαλάει το image...
Διώξτο! Ή κρύψτο καλά και φίμωσε το,
άστο τέλος πάντων μέσα απ' το φράχτη της βιτρίνας σου...
Δε νοιάζεται κανείς γι' αυτό...
Ούτε καν για σένα...
Καληνύχτα ψυχή...
Εύχομαι να μην σ' έχω αύριο...


(George Michael "Jesus to a child")
ευχαριστώ το φίλο Γιώργο Καραγιάννη για τη φωτό

8 σχόλια:

marianaonice είπε...

...10 χρονών έχεις μείνει; Αλλάξανε τα πράγματα!!!
Ξύπνα, υπάρχει επιφύλαξη, συμφέρον, επιβεβαίωση!!

Αρνούμαι να ξυπνήσω!!
Μ' αρέσει να μένω 10 χρονών... στην ψυχή και στην καρδιά!!

Πολύ όμορφο ποστάκι...
Καλό ξημέρωμα Στέλιο!

Ευχαριστώ για το μέηλ!
:))

"Ένα γελαστό απόγευμα" είπε...

Μαριάννα μου,
πονάει το άτιμο... Κι ένα πεισματάρικο, δύστροπο παιδί δεν μπορείς να του μάθεις τα "πρέπει" και τα "μη"...
Και σίγουρα δεν μπορείς να το υποτάξεις στη ζοφερή πραγματικότητα που εμείς οι "μεγάλοι" ζούμε...
Έτσι, η κάθε μέρα είναι μια μάχη με το παιδί που κρύβουμε μέσα μας, κι άλλες φορές μας παίρνουν τα ζουμιά όταν δεν πρέπει υποκύπτοντας στο αυθόρμητο "θέλω" του αόρατου εντολέα μας...
Σας φιλώ, την καλησπέρα μου!

Nikos.Lioliopoulos είπε...

σαν τον παλιο καλο καιρο...
Μου λείψαν τα γελαστα απογευματα σου .

zoyzoy είπε...

Δυστυχώς οι συγκυρίες η ζωή η ίδια μας σκοτώνει κάθε μέρα το παιδί που κουβαλάμε μέσα μας!Είναι αβάσταχτος ο πόνος όταν κάποτε ξυπνάει και μας θυμίζει τα όνειρα που κάναμε τότε!!
Καλό ΣΒΚ να'χεις!

"Ένα γελαστό απόγευμα" είπε...

Γεια σου Νικόλα μου...
Πάντα εδώ, γελαστοί κι όχι γελασμένοι φίλε!
Σε φιλώ, να 'σαι καλά!

"Ένα γελαστό απόγευμα" είπε...

zoyzoy μου, η ανάγκη να 'χεις το παιδί όλο και πιο πολύ στην καθημερινότητά σου, σε φέρνει πάντα σ' αδιέξοδα...
Σ' ένα δρόμο που κάποιοι λένε πως οδηγεί στ' όνειρο...
Άραγε υπάρχει;
Σε φιλώ...

Υ.Γ: Πολύ όμορφο τ' αρμενάκι σου, πολύ γαλάζιο η γειτονιά σου!
Είσαι τυχερή και τ' αξίζεις!

Μετεωρίτης είπε...

Αν εξαιρέσω τον George Michael... (έλα, πλάκα κάνω!), χαίρομαι που σε βρίσκω εδώ και με το εσώτερο παιδί σου να χαμογελάει!

Εύχομαι σε ένα ακόμα πιο πλατύ χαμόγελο, φιλιά!

"Ένα γελαστό απόγευμα" είπε...

Καλώς τα Μετεωριτάκια μου!!!
Τι κάνετε εσείς καλά μου;
Γυρίσατε στη δουλειά έμαθα, μεγαλώσατε κι επιστρέψατε στη μπλογκογειτονίτσα μας...
Φιλιά πολλά στα κουκλιά σας και το μπαμπά σας...