...Όλοι κάποτε ευχόμαστε να ζήσουμε το "Γελαστό απόγευμα" που 'ναι χαμένο
κάπου στα εφηβικά μας όνειρα...
Άλλοι το βρήκαμε κι άλλοι δυστυχώς όχι...
Είμαστε εδώ για να μοιραστούμε τις σκέψεις μας , απλά , ειλικρινά ,

έστω στο χρόνο τ' απογευματινού
μας καφέ...
Ν' ανταλλάξουμε απόψεις...
Να επικοινωνήσουμε έστω...
Ελεύθερα , εχέμυθα κι ανώνυμα αν προτιμάτε...

Καλώς ήλθατε στο "Γελαστό απόγευμα"

Στέλιος



Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

"Μαζί..."

Τα πρωινά ένας ψεύτης ήλιος
προσπαθεί να με κάνει να ονειρεύομαι...
Τα μεσημέρια πάντα βρέχει και τώρα πια
τα απογεύματα δεν είναι γελαστά...
Τις νύχτες, φωτιές καίνε τα όνειρά μας...
αναστάτωση και πόνος,
στην πάντα τεχνητή θαλπωρή του γκρίζου...
Λείπεις μα είσαι εδώ...
Φεύγεις...μα δεν λείπεις!
Μείνε αγκαλιά μου ώσπου να περάσει η μπόρα.
Ώσπου να 'ρθεις ξανά, χαρά να φέρεις...


("απλά κι αληθινά" Ανδρέας Τσουκαλάς 1992)

Δεν υπάρχουν σχόλια: