...Όλοι κάποτε ευχόμαστε να ζήσουμε το "Γελαστό απόγευμα" που 'ναι χαμένο
κάπου στα εφηβικά μας όνειρα...
Άλλοι το βρήκαμε κι άλλοι δυστυχώς όχι...
Είμαστε εδώ για να μοιραστούμε τις σκέψεις μας , απλά , ειλικρινά ,

έστω στο χρόνο τ' απογευματινού
μας καφέ...
Ν' ανταλλάξουμε απόψεις...
Να επικοινωνήσουμε έστω...
Ελεύθερα , εχέμυθα κι ανώνυμα αν προτιμάτε...

Καλώς ήλθατε στο "Γελαστό απόγευμα"

Στέλιος



Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

Ένα απόγευμα με το ξίφος της ψυχής μου...


...Όταν τέτοια απογεύματα με πιάνει να κλαίω...
...γιατί όλοι με χτυπάν κι εγώ δεν σπάω...
...όταν "φίλοι" με θυμούνται για συμφέρον...
...γιατί εμένα δε μ' αγάπησε κανείς...
...τότε μου λείπεις...
...μου λείπει το ψέμα, που δεν πίστεψα ποτέ...
...μου λείπει η απουσία σου αφού ποτέ δε σ' είχα...
...μου λείπει ένα χάδι, μια κουβέντα, μια αγκαλιά...
...μα είσαι αλλού...
...και τότε γίνομαι φωτιά, θύελλα, αγέρας, παγωνιά...
...στο πιο ψηλό σημείο σκαρφαλώνω...
...μου σκίζει το πουκάμισο ο πόνος...
...κι απο τα στήθια βγαίνει η ανάσα σαν κραυγή...
...και είμαι μόνος...
...μα έχω ψυχή...

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Γειά σου Φίλε,
Πονεμένο αλλά όμορφο..
Βλέπω λοιπόν μέρες έναν άστεγο και αναριωτιέμαι πως τα καταφέραμε να έχουμε μοναξιά, να περισσεύει χώρος στο σπίτι και φαγητό στο τραπέζι και να μην μπορούμε να τα μοιραστούμε με κάποιον που τα έχει ανάγκη. Αυτές οι "παρουσίες- απουσίες" που βλέπω γύρω μου με πονάνε και εμένα.
Λυδία

Μετεωρίτης είπε...

Γεια σου... μελαγχολικό απόγευμα!

Αυτό μετράει-και το ξέρεις.
Να έχουμε ψυχή. Να δίνουμε ψυχή. Όποιος καταλάβει-μας ακολουθεί. Για τους άλλους, δεν θα μπορέσουμε!
Δηλαδή, αυτοί δεν θα μπορέσουν...

Χαμογέλα!
Νομίζεις ότι είσαι ο μοναδικός που αισθάνεται έτσι;
:)

"Γελαστό απόγευμα" είπε...

@ Λυδία μου ξέρεις...
Αν μετά απο αγώνα διορθώσεις τα κακώς κείμενα σ'αυτή τη ρημαδοζωή και αποκαταστήσεις αυτό τον άστεγο με τη δική σου θυσία κι εισπράξεις κρίση, χολή κι αδικία τότε λυπάσαι για λίγο καιρό αλλά...

(@ Μετεωρίτη μου)...δεν το βάζεις κάτω, γιγαντώνεσαι απο δίκιο κι ατσαλώνεις απο οργή...Τότε απομένεις μόνος νιώθεις περήφανος, καθαρός και διάφανος κι αντί να καταβάλλεσαι πεισμώνεις και ξαναχτυπάς με το ξίφος του δικαίου...
Το ξίφος της ψυχής...
:(

Μετεωρίτης είπε...

καλησπέρα!
μα τέτοιες αλκυονίδες
πώς να μην είναι γελαστό;!

"Γελαστό απόγευμα" είπε...

ΜΕΤΕΩΡΙΤΑΚΟ,
Αδράξτε την ευκαιρία και βγείτε έξω...
Είναι σούπερ!!!
Απο καφέ σε ουζάκι κι απο παραλία στα κοψίδια!!!
ΕΞΩ ΦΤΩΧΕΙΑ!!!
Somebody stop me!!!