Ποτέ δε θα 'ναι αργά για ήρωες...

Ν' αφήσω το τομάρι μου σ' Ελληνικό βουνό...
Να 'χει αέρα λευτεριάς στη χώρα τούτη,
και τα μωρά να τα χαϊδεύει ο ήλιος!
Να 'χει μαυρίσει το χέρι μου απ' τ' άπιστα κουφάρια,
μα να 'χει αλαφρώσει η ψυχή μου
που θα πέφτω σε χώμα Ελληνικό...
Κι ας μην ξαναγναντέψω θάλασσα,
μήτε για τη στερνή μου ανάσα...
Κι ας πάω από άδικο βόλι, χαλάλι!

Θα γείρω και θα κοιμηθώ στον έλατο από κάτω,
κι αν λαβωμένος άδικα θα πάω ευτυχισμένος.
Θα 'ναι η γριά περήφανη, κι ο γιος μου αντρειωμένος,
θα 'χω αέρα καθαρό μακριά απ' τη σκλαβιά τους!

Να μη μαυροφορέσετε, να μη μοιρολογείτε,
ψόφησα μάνα, λεύτερος, σαν τον αητό στο βράχο...
Ξέσκισα με τα χέρια μου μύρια πολλούς προδότες,
κι αν χέρι με ξεπάστρεψε, χαλάλι, μάχη είναι...

Στο γιο δώσε την πίστη μου κι όλη τη λεβεντιά μου,
κι ας πάρει απ' το σεντούκι μου μαχαίρια και κουμπούρια.
Ποτέ στον αφιλότιμο μη σκύψει το κεφάλι!
Δώσε και στη γυναίκα μου τη δόλια την ευκή μου...
Γιατί σ' αυτή π' αγάπησα ανήκει η ψυχή μου...

Φεύγω τώρα, σας χαιρετώ, πάω σε μαύρα μέρη,
δεν άντεξα τη μπαμπεσιά, βόλι από μαύρο χέρι!
Ευκή αφήνω στους πολλούς λεύτεροι να 'ναι πάντα,
εγώ γι' αυτό αγωνίστηκα, γι' αυτό πάω στα μαύρα...

Κατάρα αφήνω στους σοφούς, ποτέ να μην προδώσουν,
κι άμα τον όρκο παραβούν, μαχαίρι να τους δώσουν...